Edwin Selij (hypnotherapeut) gaf het zo mooi aan na het volgen van een symposium dag van Gabor Maté (psychiater):
Wat is normaal?
Nou normaal is tegenwoordig dat we in Amerika een presidentskandidaat hebben die getraumatiseerd is.
Normaal is ook dat we kinderen snel naar een kinderopvang sturen. Geen borstvoeding geven. Laten huilen en apart leggen in hun bedje.
Dat ze daarna ADHD krijgen, astma ontwikkelen of andere ‘stoornissen’ of klachten vinden we ook normaal.
En dat heeft natuurlijk helemaal niets met elkaar te maken. Ook dat idee is normaal…
Dat is dus niet normaal.
We willen verbinden als kind. Als dat niet lukt, doen we er alles aan om die verbinding te krijgen al gaat dat ten koste van ons authentieke zelf.
Stress is een grote aanjager van ziekte.
Je leert eerder ‘Nee’ zeggen dan ‘Ja’ als kind en dat heeft een reden. Je moet jezelf leren worden en jouw ‘nee’ beschermt je authentieke zelf. Leer je geen nee zeggen, dan betekent jouw ‘Ja’ helemaal niets.
Kinderen worden altijd prematuur geboren. Ze zijn niet af, dus hou ze bij je tot ze af zijn. Dat zorgt voor goede hechting.
Vrijwel iedereen is getraumatiseerd. Of met een grote T, wat betekent dat jouw hele slechte, verschrikkelijke en nare dingen zijn overkomen.
Of trauma met een kleine t, wat betekent dat de goede dingen jou niet genoeg zijn overkomen…
En die laatste vond ik zelf heel interessant, want als jij dus jouw trauma’s oplost, dan verbeter je letterlijk de wereld.
Je ziet de wereld namelijk meteen anders en als je kinderen hebt, geef je die trauma’s ook niet meer door.
Het trauma wat wij op oudere leeftijd kunnen ervaren is vaak ontstaan in de vroege kinderjaren. Een van de redenen hiervoor is vaak een slechte hechting. Hechting die begint met de moeder kind band in de baarmoeder. En na de geboorte wordt deze voortgezet door het geven van borstvoeding.
De eerste zeven jaar van het leven van het kind zijn de allerbelangrijkste. Al hier dingen in gebeuren die niet horen dan is er zeker sprake van een trauma. Maar een kind van 9 wat voor zijn jongere broers en zussen zorgt is ook veel te vroeg volwassen geworden en zal hiermee te maken krijgen op latere leeftijd.
Wij leven een groot deel van ons leven in het “Hoe Hoort Het” principe. Eigenlijk willen we al die tijd liever leven naar “Wat Wil ik Wel” principe. Dit is lastig om te implementeren in je leven. Daar vind gelijk iedereen om u heen wat van.
Kijk maar eens naar die mensen die een sabbatical nemen. De eerste vraag die dan aan ze wordt gesteld is “maar hoe ga je dan je vaste lasten betalen”. Is dit oprechte bezorgdheid, een vorm van jaloezie/afgunst of begrijpen wij niet waarom iemand dit nodig heeft. Ons leven bestaat uit geboren worden, opgroeien, studeren, werken, huisje, boompje, beestje, pensioen en sterven. Natuurlijk mag u genieten maar wel graag binnen de sociaal wenselijke kaders.
Omdat u leeft zoals anderen dit graag zien kunt u stress ervaren. Stress van het steeds maar weer moeten doen wat anderen willen dat u doet. Dit gaat u op een gegeven moment opbreken en uit zich vaak in overspannenheid, burn-out of depressie. Ook kan het zich uiten in onbegrepen medische klachten.
Menu opties: